ถ้าวันนึง ฉันหายไป ....

เป็นเรื่องปกติที่เราคุยกันมาเรื่อยๆ (ยิ้มแข่งกัน) พี่เป็นคนที่เขินเก่งมาก ระดับประเทศเลยก็ว่าได้ แต่น้องชอบนะ ชอบมอง เพลินดี ...

แต่วันนี้ก็แอบเสียใจอยู่ไม่ใช่น้อย กับการสร้างกำแพงบางอย่างในใจของผู้ชายคนนี้ ในเรื่องการตัดสินใจอะไรหลายๆอย่างในตัวของพี่เขาเอง .. พีคที่สุด ตรงประโยคที่บอกว่า ถ้าวันนึงพี่หายไปล่ะ ??

..... รู้สึกใจหายอย่างบอกไม่ถูก ตัวสั่น แต่ทำอะไรไม่ได้ ตอนนั้นพี่มีงาน ไม่อยากให้กังวล แต่ร้องไห้ไปแล้ว เเต่ยังตอบอย่างสวยๆไปว่า น้องโอเค

เราได้คุยกันกับเรื่องนี้อีกรอบ ระหว่างที่คุยกันทำให้น้องคิดว่า พี่ไม่ควรที่จะสร้างกำแพงในใจอีก ขอได้มั๊ย อย่าสร้างมันขึ้นมาอีก ไม่อยากให้ต้องมาเก็บความรู้สึกอะไรแบบนี้แล้วทนอยู่คนเดียว เพราะพี่ไม่ได้ทนอยู่คนเดียว ยังมีอีกคนที่ทรมาน

อยากให้เรื่องราวต่อจากนี้เป็นเรื่องของเวลา เวลาเท่านั้นที่จะบอกอะไรได้หลายๆอย่าง การกำหนดอนาคตมันไม่ได้ถูกต้องเสมอไป ระยะทางที่เรามีต่างหากที่บอกอะไรเราได้ ว่าที่จริงแล้วเราต้องการอะไร

แค่เรายิ้มให้กันทุกวันก็พอ เวลานึกถึงแล้วยิ้ม อาจจะเป็นความสุขที่ไม่มาก แต่มันก็ยังขึ้นชื่อว่าเป็นความสุข สุขของกันและกัน